Michael Boogerd
Michael Boogerd wordt zonder twijfel Nederlandse beste wielrenner van het afgelopen decennium genoemd. Vanaf 1996 tot zijn laatste seizoen behoorde de geboren Hagenaar tot de top van het internationale wielerpeloton. Met twee ritten in de Tour de France, de winst in de Amstel Gold Race in 1999 voor Lance Armstrong, drie nationale titels op de weg en zeges in semi-klassiekers als de Brabantse Pijl was hij misschien niet de grote winnaar, maar zijn podiumplaatsen en top-tien klasseringen in de allerzwaarste klassiekers typeren dat hij ruim tien jaar lang overal en steevast een van de smaakmakers was.
Veertien keer stond hij op het podium en liefst 36 maal behaalde hij een top-tien klassering in een van de grote eendagskoersen. In een periode van 14 jaar profrenner heeft hij veel betekend voor het Nederlandse wielrennen. Sinds de oprichting van de Rabobank-ploeg in 1996 was hij een van de boegbeelden van deze Nederlandse formatie. In 2007 nam Michael Boogerd afscheid van zijn profcarrière, al blijft hij in diverse functies wel actief voor de Rabobank-wielerploegen.
Afzien op mijn terrein
In mijn carrière richtte ik me altijd op de langere en zwaardere wedstrijden. De Amstel Gold Race en Luik-Bastenaken-Luik waren zonder twijfel mijn klassiekers. Het hele voorjaar stond in het teken van deze twee topwedstrijden. Vanaf 1998 heb ik een rol kunnen spelen in allebei de koersen. Zo behaalde ik tien keer een top-tien klassering in de Amstel Gold Race, terwijl ik acht maal bij de eerste tien in Luik eindigde.
Natuurlijk ben ik enorm trots op mijn overwinning in de Amstel Gold Race in 1999 toen ik in Maastricht Lance Armstrong in een hele close finish kon verslaan. Het is me nooit gelukt om Luik-Bastenaken-Luik te winnen, terwijl ik wel vier keer op het podium van deze grote koers had gestaan.
Ik denk dat er qua zwaarte weinig verschil tussen deze klassiekers bestaat. Misschien is de Amstel Gold Race wel zwaarder sinds ze de finish de laatste jaren naar de Cauberg hebben verplaatst. In de Amstel is de wedstrijd vanaf het begin al zwaar en door het continue draaien en keren moet je super geconcentreerd zijn. In Luik is de aanloop iets minder zwaar en iets minder gestresst omdat het veelal over lange en brede wegen gaat.
Met het opzetten van Boogie’s Extreme hoop ik de zwaarste toertocht van de Lage Landen te hebben uitgezet. Wat La Marmotte voor de toerfietsers in de Alpen is, moet Boogie’s Extreme voor Nederland en België worden. Een extreem zware tocht met de elementen van de Ardennen en de Limburgse heuvels.
Boogie’s Extreme is een combinatie van de finales van Luik-Bastenaken-Luik en de Amstel Gold Race. Iedere geoefende toerfietser wil beide klassieke tochten wel eens gereden hebben. Nu kan hij de finales in een tocht rijden.
Het deed me bijzonder veel plezier om deze toertochten uit te zetten. Ik reed blindelings naar alle bergen en punten toe die ik in het traject opgenomen wilde hebben. En vergis je niet, het gaat niet alleen om de bekende bergen in de andere kilometers (o.a. door de Voerstreek) is er ook geen meter vlak. Ik ken het terrein als geen ander. Niet alleen uit deze klassiekers, maar ook uit de zware trainingen die ik hier deed voor deze koersen maar ook voor de WK’s en bijvoorbeeld een Ronde van Lombardije. Met Boogie`s Extreme wil ik iedereen laten voelen, wat ik al die jaren gevoeld hebben.
Veel succes,
Michael Boogerd
